Home / Psychologie / Hoe komt het dat je op vakantie altijd meer ‘in het nu’ leeft?

Hoe komt het dat je op vakantie altijd meer ‘in het nu’ leeft?

Het nieuwe jaar is net begonnen en de kans is groot dat jij allemaal mooie plannen, doelen en voornemens hebt. Toch wil ik zeggen: vergeet vooral niet om in het nu te leven.

Daar heb je immers de meeste (of enige) controle op. Wat je hier bij kan helpen? Nou, reizen bijvoorbeeld.

Sinds ik in Austin woon (voor in totaal twee jaar) leef ik veel meer in het nu. Daar waar in Nederland mijn agenda (soms zonder het door te hebben) gemakkelijk gevuld werd, wordt er hier veel vaker in het moment besloten om iets te gaan doen. Hoe zit dat?

WEINIG VERWACHTINGEN
Laat ik beginnen met het feit dat toen ik naar Austin vertrok ik weinig zekerheden had. Althans, ik heb natuurlijk mijn freelance werk, een studie én een vriend, maar ik was nog nooit in deze Texaanse stad geweest. Ik kon alleen maar fantaseren over hoe het leven er hier ongeveer uit zou zien (aan de hand van Google Maps en informatie over Austin) en bovendien: ik had nog nooit ondervonden hoe het zou zijn om zo’n lange tijd van huis te zijn. Toch leverde dit bij mij geen stress op (wel een beetje gezonde spanning natuurlijk). Integendeel: het voelde meer als een soort verademing. Zie het als een blanco hoofdstuk, dat je zelf nog helemaal kan en mag invullen. Dat heeft iets spannends, maar ook iets verlichtends, vind je niet? En ook: soms heb je zo’n fase ook gewoon even nodig. Voorafgaand aan mijn avontuur besloot ik me daarom voor te nemen de dingen te nemen en accepteren zoals ze zouden komen. Ik denk dat dat een soort van reizigersmentaliteit is. Juist doordat je zo weinig weet, verwacht je er niet zoveel van én wat blijkt met die instelling valt het vaak zo ontzettend mee.

Om een voorbeeld te geven. Ik hoopte dat ik in Austin ook enigszins een sociaal leven zou opbouwen. Maar ik ging er niet persé vanuit dat ik hier gelijk hele diepgaande vriendschappen zou hebben, dat is ook niet realistisch. Dat maakt dat je heel open en enthousiast bent tegen mensen die je hier tegenkomt (want: mogelijk leuk nieuw contact). Zo was de eerste jongen waar we een leuk gesprek mee hadden in Austin, de receptionist van het hotel waar we de eerste nacht sliepen (bij het vliegveld). Hij was zo aardig en geïnteresseerd in ons verhaal. Ik dacht gelijk: zal dit dan onze eerste nieuwe vriend zijn? Super grappig, want als je in Nederland toevallig ergens een gezellig gesprek hebt met iemand, denk je niet meteen: ik heb er een vriend bij. Toch zorgt het gevoel dat je overal leuke mensen kan leren kennen, dat je super spontaan bent (een beetje alsof je opzoek bent naar een potentiële liefde). Alle ervaringen zijn mooi meegenomen en je gaat op uitnodigingen in die, je zonder die behoefte om nieuwe mensen te ontmoeten, misschien aan je voorbij had laten gaan.

BESMET WAARMEE JE OMGAAT
Daarnaast laat iedereen die ik hier ontmoet zijn of haar planning ook wat meer van het laatste moment afhangen. Deze instelling neem je automatisch dan ook een beetje over. In de verschillende Whatsappgroepen worden vaak spontaan ideeën gedropt. Wie zin heeft, kan aanhaken. Geen tijd of zin? Ook geen probleem, dan komt er wel weer een volgende keer waar je wel bij bent. En ergens heeft dit wel iets luchtigs. Natuurlijk betekent dat ook dat de plannen op het laatste moment kunnen worden gewijzigd of afgezegd. Ook dat hoort erbij. Maar dan is het weer fijn dat je al niet zoveel verwachtingen had. Daarbij vind ik het ook heerlijk om alleen of om samen met mijn vriend te zijn. Ook dat scheelt natuurlijk.

‘REISBUBBLE’
Juist doordat je zo in het moment leeft en niet precies weet wat alle (toekomst)plannen zijn, ben je ook een soort van gedwongen om in het nu te leven. Ik ervaar echt dat dit veel minder stress op levert. Laatst vroeg iemand aan mij of ik twee jaar in het buitenland wonen niet heel lang vond? En heel eerlijk gezegd weet ik hier het antwoord nog helemaal niet op. Ik kan me voorstellen dat ik het over twee jaar ook wel weer leuk vind om naar Nederland te gaan, maar op dit moment (in het nu dus) heb ik het heel erg naar mijn zin. Dat is het enige wat ik weet, want de rest heb ik nog nooit ervaren. En omdat ik het nu zo leuk vind, lukt het me niet om me daar op dit moment al druk over te maken. Het lijkt wel alsof ik heb geaccepteerd dat ik hier in Austin wat meer in die ‘reisbubble’ zit en daardoor laat ik automatisch wat meer dingen op z’n beloop. Ik heb geleerd dat het ook allemaal wel goedkomt. Ook zonder je stug vast te houden aan één bepaald plan. Dat voorbeeld van die spontane afspraakjes geldt dus op meerdere vlakken: wat de keuze uiteindelijk ook wordt, het komt vaak allemaal wel goed. Ook ontdek je dat je door een spontane weg in te gaan soms resultaten boekt waar je met een heel plan de campagne misschien aan voorbij was gegaan of niet eens had gehaald.

En eigenlijk werken die spontane wendingen best een beetje verslavend. Ik hoop echt dat deze manier van leven in twee jaar wat meer in mijn systeem is geïntegreerd. Familie en vrienden kunnen zich dus alvast gaan voorbereiden op een hoop spontante invasies…

Is in het nu leven ook een voornemen van jou? En hoe probeer jij in het nu te leven? Laat het ons gerust weten…