Ik krijg ze vaak in de praktijk, mensen met faalangst die daardoor vastlopen in hun dagelijks leven.

Het is de angst voor het maken van fouten wanneer er prestaties geleverd moeten worden, omdat er gedacht wordt dat dit hen niet zal lukken en het zal leiden tot een uiterst negatief oordeel van anderen of tot rampzalige gevolgen. Vaak zie ik jongvolwassenen die vastlopen in studie, stage, scriptie of werk. Zij lopen al lange tijd tegen die faalangst aan, maar zijn daardoor nooit echt in de problemen gekomen, waardoor ze niet eerder aan de bel hebben getrokken. Er zijn over het algemeen twee soorten groepen van mensen die faalangst ervaren: een groep die ‘actieve faalangst’ ervaart en een groep die ‘passieve faalangst’ ervaart.

Mensen met actieve faalangst werken overdreven hard om de kans op mogelijk falen zo klein mogelijk te maken. Dit leidt aanvankelijk tot goede resultaten, maar dit overdreven harde werken is niet vol te houden en kan zelfs tot overbelasting leiden. Het is voor hen noodzakelijk dat ze van die faalangst afkomen. Om dat te bereiken, is het nodig dat zij juist datgene gaan doen, waar ze zo ontzettend bang voor zijn: minder hard werken. Gedacht kan worden aan het opleggen van een tijdslimiet, een realistische planning maken of het werk maar één keer controleren. Enkel op deze manier kunnen zij erachter komen of minder hard werken ook daadwerkelijk tot een faalervaring leidt. De ervaring leert dat dit vaak niet het geval is.

Mensen met passieve faalangst stellen juist uit of gaan zaken volledig uit de weg om op deze manier het mogelijk falen te voorkomen. Het uitstellen of vermijden zorgt er op korte termijn voor dat iemand die angst niet hoeft te ervaren. Dat lijkt misschien fijn, echter op lange termijn blijft de angst bestaan en wordt deze juist groter. Als ze maar lang genoeg uitstellen, maken ze de kans op falen juist groter en als ze vermijden zullen ze er nooit achter komen of het daadwerkelijk tot een faalervaring geleid zou hebben. Degenen die vermijden gooien eigenlijk zelf steeds voortijdig de handdoek in de ring en balen daarna ontzettend van zichzelf. Zij zorgen op deze manier eigenlijk zelf voor een faalervaring! Voor deze mensen is het uiterst belangrijk dat ze de confrontatie met hun angsten aangaan. Enkel zó kunnen zij van hun faalangst afkomen. Dit kunnen zij doen door een concrete planning te maken en toch dat tentamen te maken, die scriptie in te leveren of te solliciteren. Op deze manier kunnen zij ervaren dat de gevolgen niet zo rampzalig zijn als zij voorspeld hadden en het misschien zelfs positief uitpakt!